Rozdział 8

Hej, hej! Witam was bardzo gorąco. Jak widzicie - rozdział 8. właśnie się pojawił. Dla tych, którzy jeszcze nie wiedzą, zanim za twa/trzy tygodnie pojawi się kolejny, chcę widzieć pod tym postem co najmniej 6 komentarzy. Nie dziwcie mi się. Jak nie widzę komentarzy, to nie wiem nawet ile osób to czyta. :( Jednak mam nadzieję, że chęć czytania nowych rozdziałów zmotywuje was do pozostawienia po sobie śladu. :) 

Dedykacja trafia do:

Azuli Galuby!

Nie muszę chyba mówić dlaczego, prawda? ;*

Następny dzień Harry spędził na unikaniu swojego współlokatora. Trening z wampirem minął mu w zastraszająco szybkim tempie. Poznał też pierwsze czarnomagiczne zaklęcie obronne. No... Co prawda nie było to coś, za co jakikolwiek auror mógłby mu coś zrobić, ale sam fakt, iż nie była to już wyłącznie biała magia, był dla niego ekscytujący. Syriusz odezwał się tylko raz, tuż przed jego ostatnią lekcją oklumencji z Remusem. To przypomniało mu, że miał zapytać wilkołaka o swojego ojca chrzestnego. Niestety mężczyzna nie chciał o tym rozmawiać i kiedy Potter próbował wracać do tematu, bez ostrzeżenia rzucał zaklęcie penetracji umysłu. Tak więc po kilku nieudanych próbach Harry odpuścił sobie.

Kolejny dzień przyszedł zdecydowanie zbyt wcześnie. Tym razem trening był nieco trudniejszy, ponieważ (prawie były) gryfon musiał połączyć kilka technik w jednym ruchu. Nigdy wcześniej nie słyszał o łączeniu zaklęć werbalnych i niewerbalnych, zwłaszcza, że te drugie nie szły mu nigdy jakoś specjalnie. Choć przyznać trzeba, że dzięki Teels'owi było już o wiele lepiej, niż wcześniej. Okazało się jednak, że jego umiejętności są jeszcze niewystarczające, więc połowę treningu spędził na rzucaniu niewerbalnych zaklęć obronnych. Miał nadzieję, że szybko przejdą do czarów, którymi mógłby atakować, ale nie mógł narzekać na nudę.

Trening jednak nie trwał wiecznie. Po chwili wytchnienia i obiedzie przyszedł czas na coś, czego młody czarodziej bał się bardziej, niż Ron Weasley pająków - lekcja z Draco. Nie miał pojęcia, jak ma się zachowywać w stosunku do niego. Nie ukrywał, że wolałby, gdyby to Lupin był dalej jego nauczycielem, ale mężczyzna nie miał ostatnio na nic czasu. Nie jeden raz pytał, czy nie chciałby wpaść do niego do pokoju i porozmawiać, pośmiać się, ale ten zawsze odmawiał z powodu nowych misji. Martwił się trochę o przyjaciela, ale miał aktualnie tyle własnych problemów, że Remus schodził gdzieś na drugi, albo nawet trzeci plan. Próbował też rozmowy z Marvolo, ale czarnoksiężnik był święcie przekonany, że te lekcje sprawią, że on i Draco lepiej się zintegrują, bo będą zmuszeni spędzać razem więcej czasu.

Teraz Harry siedział na fotelu w pokoju i czekał na spóźniającego się o prawie dziesięć minut ślizgona. Zastanawiał się co takiego musiało się wydarzyć, że chłopak nie przyszedł na czas. Blondyn zwykle przychodził wszędzie jeszcze przed czasem i często komentował głośno, kiedy Harry (lub któreś z jego przyjaciół) spóźnił się. Kiedy doszło do piętnastu minut, Potter zaczął się niecierpliwić i denerwować, ale kiedy po kolejnych pięciu minutach Malfoy się nie zjawił, był już poważnie zmartwiony.

"A jeśli coś mu się stało? Jeśli ktoś z Zakony Feniksa go porwał albo jakoś poważnie uszkodził? A może Voldemort wkurzył się na niego o coś i..."

Nagle drzwi otworzyły się z cichym skrzypnięciem i wyrwały Harry'ego z zamyślenia. Odetchnął z ulgą, że chłopakowi nic nie jest, ale w tym samym momencie cała wściekłość wróciła. Natychmiast zerwał się z fotela i zaczął wrzeszczeć w stronę drzwi:
- Co ty sobie wyobrażasz na Merlina?! Spóźniłeś się dwadzieścia minut i nie raczyłeś mnie o tym powiadomić, a ja przez cały ten czas siedziałem i czekałem, zachodząc w głowę co takiego mogło się wydarzyć, że jeszcze cię nie ma! I co, bawi cię to?! A może zrobiłeś to specjalnie, żeby mieć się z czego potem nabijać?!
- Potter! - przerwał mu głos, którego zupełnie nie spodziewał się usłyszeć. Głos Snape'a. - Potter, uspokój się. Dzisiejsze zajęcia zostały odwołane, ponieważ Draco trafił do szpitalnej części kwater Czarnego Pana. - powiedział Severus, wchodząc do pokoju.
- Co?! - chopak był w szoku. Chodziło o to, co widział ostatnio, po powrocie do pokoju? Wtedy, kiedy Syriusz powiedział mu, co ma zrobić, żeby mu pomóc? - Co się stało?
- Za kilka dni młody Malfoy wróci do pokoju. Wtedy, jeżeli oczywiście wyrazi taką chęć, powie to panu, panie Potter sam. Ja nie zostałem upoważniony do powiedzenia komukolwiek o jego stanie zdrowia.

"No pięknie, teraz już nie mam szans dowiedzieć się, o co chodzi..."

- Więc przyszedł pan powiedzieć mi o tym?
Chłopak miał nadzieję, że mężczyzna nie powie mu, że to on przez ten czas będzie prowadził jego lekcje. Ech... Spadłby z deszczy pod rynnę... Już wolał Draco.
- Nie. Nasz pan chciałby się z tobą zobaczyć. Kazał przekazać, abyś stawił się u niego najszybciej, jak możesz. Ufam, że pamiętasz jeszcze drogę?
- Tak... Yyy... A po co mnie wzywa? Wie pan może?
- Nie mogę o niczym mówić. Pan przekaże ci to, co powinieneś wiedzieć. To dosyć... Pilna sprawa.
- Um... Dobrze, dziękuję za wiadomość.
- Do widzenia, Potter - powiedział Severus, po czym skierował się w stronę swoich komnat.
- Do widzenia - odpowiedział Harry i szybkim krokiem zaczął zmierzać ku pokojom Voldemorta.

***

Idąc do komnat Riddle'a, Harry zastanawiał się, co go znów czeka.

"Pewnie znowu coś, co mi się niezbyt spodoba..."
"Skąd wiesz? A może akurat będzie to coś dobrego? Taka miła odmiana. Może chce cię zabrać do wesołego miasteczka?"

Syriusz znów włączył się do wewnętrznej konwersacji Pottera z samym sobą. Chłopiec od razu odpowiedział mu ironicznie.

"Tak, na pewno chce mnie poczęstować świeżo upieczonymi pączkami z różowym lukrem. Może jeszcze otworzy mi drzwi w błękitnym fartuszku z napisem "Pocałuj kucharza"?"

W głowie chłopca rozległ się głośny śmiech Blacka.

"Wtedy musiałbyś pocałować skrzata, który te pączki upiekł. Nigdy nie słyszałem, żeby on coś ugotował, albo upiekł."

Harry mimowolnie wrócił myślami do nieco innego pocałunku. Pocałunku, który odbył się w łazience.

"Draco miał na prawdę genialne usta. Takie miękkie... Mmm..."

Usłyszał.

"Och, zamknij się już!"
"Jak tam sobie chcesz..."

Po chwili doszedł do pokoju Marvolo. Zapukał. kiedy rozległ się głos Voldemorta, mówiący "Wejdź", nie wahając się ani przez chwilę nacisnął klamkę. Znów był w tym salonie, w którym poznał wampira. Gospodarz siedział na kanapie, patrząc na niego.
- Witaj, mój Harry. - Tom wskazał jeden z foteli. - Usiądź, proszę.
- Um... Cześć. - odparł, zajmując wskazane miejsce. Przez chwilę siedzieli w ciszy, patrząc jedynie na siebie. Pierwszy odezwał się Riddle.
- Harry, wezwałem cię do siebie, ponieważ niedawno z Azkabanu udało się uciec pewnej bardzo groźnej osobie. Mowa tu o Raphaelu Swann. Słyszałeś może o nim?
- Nie...
- A więc musisz wiedzieć, że jest to bardzo niebezpieczny czarnoksiężnik, który włada niezwykle rozwiniętą magią umysłu. Potrafi kontrolować umysł ofiary, zmuszając ją do wykonywania swoich poleceń samą tą magią. Nie używa zaklęć do tego, więc aurorzy nie mogą stwierdzić, kiedy stosuje swoje sztuczki. To samo tyczy się moich ludzi i mnie. Oczywiście może przez umysł zrobić bardzo wiele szkód. Potrafi wkradać się do snów i myśli. Na ten rodzaj magii nie działa oklumencja, więc nawet najdoskonalszy oklumenta nie może się tą metodą obronić.
- A więc jak udało się wpakować go do Azkabanu?
- Widzisz... Raphael ma jedną słabość - nie potrafi żadnych innych technik. Nigdy nie potrzebował ich, ponieważ magią umysłu potrafił sprawić, że nikt nie mógł się nawet do niego zbliżyć. Jest jednak coś, co pozwala pokonać jego atak.
- Co?
- Pamiętasz o rytuale, który chcę z tobą przeprowadzić?
Harry kiwnął głową.
- No więc dzięki niemu można porozumiewać się z drugą osobą w myślach. To jest właśnie coś, czym da się odeprzeć magię umysłu. Dzięki temu rytuałowi udało się go schwytać ostatnim razem, więc myślę, że jest to dla nas idealna ochrona, Harry. Musimy tylko wykonać go szybciej. Dzięki temu będziemy bezpieczni wcześniej i będą mniejsze szanse na to, że zaatakuje któregoś z nas zanim dojdzie do połączenia. Jednak zam akt jest bolesny i trudny. Powinieneś najpierw przygotować się do niego odpowiednio. Nie mamy jednak zbyt wiele czasu.
Harry siedział jak skamieniały i patrzył na Riddle'a. W pewnym momencie odezwał się niepewnie.
- Więc... Kiedy?
Voldemort bardzo powoli wstał i nie odrywając wzroku od oczu Pottera, podszedł do niego, po czym pochylił się i prawie szeptem powiedział:
- Za trzy dni.

CDN...

Nie jest bardzo długi, ale następny będzie lepszy. Obiecuję! :D Acha, jeszcze jedno, a mianowicie:
Jeśli chcecie być mailowo powiadamiani, to proszę się wpisać na listę mailową w takim białym okienku po prawej stronie ekranu. Zobaczycie je, kiedy przewiniecie sobie w górę. :) 
Jeszcze raz podaję kontakt do mnie:
GG - 53887341
e-mail - VeliMinia15@gmail.com

Teraz żegnam się z wami! Do następnego rozdziału!
~Wasza oddana Velia