Rozdział 2

Strasznie wszystkich przepraszamy, że dodajemy po terminie, ale wyszły pewne komplikacje. Otóż ruter Vel padł już kompletnie i nie mogła wysłać rozdziału z laptopa. Musiała go przepisywać na telefon. Niestety przez przypadek kliknęła zamiast "zatwierdź", to "usuń" i cała praca poszła. :'( To tak w skrócie, co się stało. Niestety ogólnie z nami obiema nie jest teraz najlepiej, ponieważ obie jesteśmy chore, ale i tak po wielu incydentach i przeszkodach przychodzimy do was z tym oto rozdziałem. Tak więc zapraszamy was do czytania i prosimy o komentarze, bo każdy z nich jest czystym pokarmem dla weny. :)

Rozdział 2 chciałybyśmy zadedykować każdemu choremu, który czyta naszego bloga i życzymy powrotu do zdrowia. ;)

- Co robisz z moimi ubraniami, Potter? - Harry usłyszał głos, którego miał nadzieję jak najdłużej nie usłyszeć. 

- M... Malfoy? - powiedział zdziwiony chłopak, odwracając się. 

- Nie, Weasley. Chyba nie masz aż takich kłopotów ze wzrokiem? 

- Co ty tu... Chwila... Jak to twoimi

ubraniami?! - krzyknął zdziwiony gryfon, a jego rozmówca zamknął drzwi i usiadł na kanapie. 

- A tak to, że trzymasz w swoich brudnych rękach moją bluzkę. 

Kiedy chłopak jak oparzony odrzucił koszulkę na łóżko i odskoczył od niej, na twarz Draco wkradł się rozbawiony uśmieszek. 

- A... Ale Snape mówił, że to moja komnata. - zawołał zdezorientowany Harry. 

- Bo to jest twoja komnata, kretynie. - powiedział wciąż rozbawiony ślizgon, a widząc rozszerzone ze zdumienia oczy chłopaka, dodał - Będziemy tu mieszkać razem, Potter. 

- Co!? Dlaczego ze wszystkich, będę musiał znosić właśnie ciebie?!

- Myślisz, że ja skaczę z radości? Że prosiłem o to Czarnego Pana? Muszę cię rozczarować, ale mnie również to nie cieszy. 

- Moment... Dlaczego tu jest jedno łóżko?! - zauważył ciemnowłosy. 

- Ech... Spodziewaliśmy się ciebie dopiero za kilka dni. Nie było więc jeszcze czasu na przemeblowanie. Pewnie jutro coś z tym zrobią. - odparł Draco takim tonem, jakby to, że w ich komnacie stoi aktualnie jedno łóżko było najnormalniejszą rzeczą na świecie. 

- W takim razie gdzie będę spać?!

- Salzarze... Potter, nie drzyj się tak, bo jeszcze ktoś tu wejdzie i oberwiemy Cruciatusami za zakłócanie spokoju. A spać możesz zawsze na... Podłodze. - powiedział Malfoy, a wyraz rozbawienia na jego twarzy zamienił się w złośliwy uśmieszek. 

- Chyba śnisz! - warknął zielonooki ciskając w niego pierwszą z brzegu poduszką, która znajdowała się w zasięgu jego rąk. - Nie będę spał na podłodze! 

- Cóż... Mojego łóżka na pewno ci nie odstąpię. - odparł unikając ciosu. - Jeszcze byś mnie poduszką zabił. A więc zostaje ci podłoga. Wiesz... Ten dywan kosztował bardzo dużo, więc postaraj się go nie zaślinić. - kupił z niego blondyn.

- Spadaj, Malfoy! Będę spać na kanapie, a nie na twoim "cudownym" dywanie!

- Wielka szkoda, Potter. Widok Chłopca-Który-Przeżył leżącego u mych stóp byłby na pewno niezapomniany. 

- Zamknij się w końcu! 

- Bo co mi zrobisz, Złoty Chłopcze? Naślesz na mnie Wiewióra i tą twoją szlamę Granger? - chłopak wydawał się świetnie bawić. Harry zrobił krok w przód i już chciał się czymś odgryźć, kiedy nagle zaczęło robić mu się słabo. Poczuł jeszcze tylko, że upada, a potem zapadł się we wszechogarniającą go ciemność.

                                               *** 

Harry powoli otworzył oczy. Zobaczył nad sobą coś zielonego. Coś, co raczej nie było sufitem. 

- No, Potter. Na reszcie się obudziłeś. Już myślałem, że będę musiał jeszcze kogoś wezwać. - usłyszał z lewej strony głos Draco Malfoy'a. Natychmiast przypomniał sobie wszystko. Rozejrzał się dookoła. Leżał na łóżku w ich komnacie, s jego współlokator siedział na brzegu obok niego. 

- Co się... Jak ja się tu znalazłem? 

- Po tym, jak zemdlałeś, przeniosłem cię na łóżko. 

- Ile czasu... Byłem nieprzytomny? 

- Parę godzin. Za chwilę będzie 24.00.

- Och... - dopiero teraz Harry zauważył, że blondyn ubrany jest w długi, czarny szlafrok ze srebrnymi obszyciami. 

- Na co tak patrzysz? - zapytał z widocznym zaciekawieniem Draco.

- Pewnie... Pewnie chcesz się położyć? 

- Owszem, chciałbym. 

- Ja... Już wstaję. - odpowiedział gryfon, po czym bardzo powoli się podniósł, jednak kiedy tylko jego stopy dotknęły dywanu, natychmiast zakręciło mu się w głowie i upadł na łóżko. Chciał spróbować drugi raz, jednak ręce Malfoy'a skutecznie mu to uniemożliwiły, delikatnie go unosząc i kładąc spowrotem na poduszkach. 

- Nie ruszaj się, Potter. Jeszcze się tu zabijesz, a to na pewno nie uszczęśliwiłoby Czarnego Pana. A więc z łaski swojej nie próbuj się podnosić. To łóżko, jeśli jeszcze nie zauważyłeś, jest bardzo duże, więc myślę, że obaj się zmieścimy.

- O nie! Nie będę z tobą spał! - krzyknął Harry, po czym szybko podniósł się do pozycji siedzącej, co dało dość nieciekawy skutek w postaci ostrego bólu głowy. Draco natychmiast wziął szklankę, stojącą na szafce nocnej i podał ją chłopakowi. 

- Wypij to, Potter. To specjalna mieszanka eliksirów: wzmacniającego, uspokajającego, przeciwbólowego i bezsennego snu. Severus mówił, że mam ci to podać. 

- Snape tu był? - zdziwił się gryfon. 

- No ktoś przecież musiał cię obejrzeć i stwierdzić, czy to nic poważnego. Pij! - Malfoy zaczął się powoli denerwować. 

- Dobrze, już to piję. - powiedział Harry, po czym przyjął szklankę i wypił jej zawartość. Ból głowy od razu przeszedł, a po chwili chłopak poczuł się bardzo senny. 

                                               ***

Rano, kiedy Harry otworzył oczy i przypomniał sobie, gdzie się znajduje, o mało nie krzyknął. Odwrócił się szybko w prawą stronę. Ujrzał śpiącego Malfoy'a. A dokładniej Malfoy'a, śpiącego obok niego w samych bokserkach. Mimowolnie prześlizgnął po nim wzrokiem. Był dobrze zbudowany, a na brzuchu widniał zarys całkiem sporych mięśni. Miał bardzo jasną karnację i nie był zbytnio zarośnięty. Tak samo jak on, był szczupły, ale nie wygłodzony. Nagle powieki ślizgona drgnęły i uniosły się, więc Harry szybko odwrócił wzrok. Draco bez słowa wstał i podszedł do komody. Wyjął z niej kilka rzeczy, po czym zniknął za drzwiami do łazienki, zza których już po chwili dało się słyszeć dźwięk lecącej wody. Potter przeciągnął się i również wstał. Sam nie miał więcej ubrań, więc musiał zostać w tym, w czym był. Sprawdził godzinę. Za pięć minut miał być gotowy na śniadanie. Parę sekund później, z łazienki wyszedł przebrany już Malfoy. Bez słowa przeszedł przez pokój i zostawił Harry'ego na powrót samego. Jednak nie wiele minęło, a chłopak usłyszał pukanie. Był to Snape. Powitał gryfona skinieniem głowy i zaprowadził go do jadalni, w której była już duża grupka śmierciożerców. Chłopiec wypatrzył wśród nich Remusa, do którego się przysiadł. Kiedy w pomieszczeniu pojawił się Voldemort, na stołach pojawiły się dania. Większości z nich Harry nie znał, a części składników nigdy na oczy nie widział, więc patrzył na nie z zaciekawieniem. Wszystkie były podane na bogato zdobionych, srebrnych tacach. W końcu wybrał pierwsze z brzegu i zaczął jeść. Ogólnie posiłek minął mu w dość miłej atmosferze na rozmowie z Lupinem i próbowaniu nowych potraw. Gdy tylko się skończył, Harry z pomocą Remusa, wrócił do pokoju. Przyjaciel przekazał mu, że przyjdzie do niego za godzinę na lekcję oklumencji. Kiedy znalazł się już w swojej komnacie, postanowił przejrzeć książki, które trzymał Draco. Okazało się, że większość z nich to książki wojenne. Dużą część stanowiły również czarnomagiczne księgi, oraz te dotyczące magii starożytnej. Reszta była o eliksirach, magicznych roślinach i ich działaniu, o obrzędach oraz rytuałach i jedna książka o magicznych połączeniach. Po chwili namysłu wziął jedną z książek wojennych. Usiadł na kanapie i zaczął czytać. Kiedy przyszedł Remus, odłożył książkę i otworzył mu. Lekcja szybko mu minęła. Raz udało mu się wypchnąć przyjaciela z umysłu, a reszta starań niestety spełzła na niczym. Po południu Riddle wezwał go do siebie przy pomocy Rosier'a. Tym razem znalazł się w prywatnych kwaterach Czarnego Pana. Został zaprowadzony do salonu utrzymanego w bardzo ciemnych barwach, w którym Lord juz na niego czekał. Kiedy tylko Rosier zniknął, powiedział:

- Witaj, mój Harry. Mam nadzieję, że nie nudzi ci się zbytnio? 

- Nie. 

- To dobrze. Chciałbym jednak, abyś rozpoczął naukę. Naukę walki. - przeszedł od razu do sedna. - Twoim nauczycielem będzie jeden z moich ludzi. Nie sądzę, żebyś go znał, Harry. Jego nazwisko nic ci nie powie. 

- Co?! Mam się uczyć walki z jakimś śmierciożercą? - zbulwersował się gryfon. 

- Uspokuj się. I tak nie masz wyboru. Już podjąłem decyzję. Tak samo jak w przypadku oklumencji. Zaczynasz jutro o godzinie 17.00. Masz się zjawić w moich komnatach, skąd zostaniesz przeprowadzony do jednej z sal treningowych. Czy to jest zrozumiałe? - zapytał Marvolo głosem nie znoszącym sprzeciwu. 

- Tak. - odpowiedział przez zaciśnięte zęby Harry. 

- A więc dobrze. Teels, pozwól do nas. - po tych słowach, Harry usłyszał skrzypnięcie drzwi i ujrzał wysokiego, ciemnowłosego mężczyznę o czarnych oczach i bardzo bladej cerze. Wyglądał na około 28 lat. 

- Wzywałeś mnie, Marvolo? - zapytał niskim, pewnym głosem mężczyzna. 

- Tak. Podejdź do nas. Harry, przedstawiam ci Reimona Teelsa -twojego nowego nauczyciela walki. - przedstawił go Voldemort, a śmierciożerca się skłonił. 

- Miło mi pana poznać, panie Potter. - powiedział, po czym uśmiechnął się pokazując szereg białych zębów. W tym momencie gryfon krzyknął z przerażenia. Reimon Teels był... Wampirem...

Ciąg dalszy nastąpi...

Mamy nadzieję, że się wam podobało. Prosimy dalej o komentarze. Na prawdę może to być jedynie kilka słów. Każdy komentarz jest dla nas wyjątkowo ważny i bardzo gorąco za wszystkie dziękujemy. 

Do zobaczenia w następnym rozdziale. :)